· 

In de ogen van mijn dochter

Ode aan een sterke vrouw deel 6

Boos stampt ze de trap af. ‘Ik ga me niet aankleden’, roept ze. ‘School is stom en ik ga bij papa wonen.’ Ik kijk naar het kleine meisje halverwege de trap en ben even stil. Ze is tenger, met haar dat alle kanten uitpiekt. Het plukje dat ze een paar weken geleden afknipte, omdat ze boos op me was en ik haar gezegd had dat ze mooi haar had, steekt eigenwijs de lucht in. Ze heeft een legging aan die ik gekocht heb toen ze anderhalf was. Hij is te kort, maar past wonderbaarlijk nog. Haar zachtgroene fleecetrui met konijntje heeft een gaatje in de mouw. Op haar boze gezichtje na is ze net Pipi Langkous.  


Haar woorden snijden om heel veel redenen diep in mijn hart. ‘Ook goedemorgen’, denk ik en ik zucht. Hier heb ik echt geen zin in vandaag. Ik heb mezelf eindelijk weer bij elkaar geraapt en wil graag in een positieve bui blijven. Ze stormt langs me heen en geeft haar zus een duw in het voorbijgaan, grist een rijstewafel van de tafel en verkruimelt die in honderd stukjes terwijl ze me uitdagend aankijkt. ‘Echt?’, vraag ik? Ze gromt iets terug. Ik besluit het maar even te negeren voordat Wereldoorlog drie uitbreekt nog voor acht uur ’s ochtends. Ze besluit zich toch maar te gaan aankleden. Nou ja, de legging te vervangen door een zomerrok met bloemen en haar blote voeten te versieren met versleten sandalen. De tui met het gat en konijn houdt ze aan. ‘Schat, het is twee graden buiten’, probeer ik nog. Ze steekt haar tong uit als antwoord. Voor we weggaan, vraag ik Wies of zij boven snel een maillot bij Jette uit de kast wil pakken. Deze stop ik met een paar winterschoenen in haar tas. Haar jas pak ik mee in het voorbijgaan.

Ben ik de held

Op naar school. Maar Jette gaat in de ankers. ‘Waar is m’n poppit? Ik wil mijn poppit anders ga ik niet mee.’ Ze steekt haar kin defensief in de lucht en slaat haar armen over elkaar. Ik voel mijn laatste restje geduld wegschieten. Ik probeer het met een diepe ademhaling nog vast te grijpen maar het is tevergeefs. Ik pak haar bij haar schouders, draai haar om haar as en duw haar de voordeur uit. ‘Die poppit zoeken we later wel, we moeten weg.’ Op de stoep hou ik haar jas open. Ze kijkt me aan, niet van plan mee te werken. Maar het is toch wel koud. Dus met frisse tegenzin en een snufje lijfsbehoud trekt ze haar jas aan. Ik voel haar woede een beetje wegglijden van haar schouders. Ze begint te huilen. ‘Ik wil echt m'n poppit.’ Heel even sluit ik mijn ogen, rol even met mijn hoofd en adem de mistige, koude lucht diep in. Terwijl ik mijn ogen open en de lucht langzaam uitblaas, pak ik haar handje. ‘Ik ga hem zoeken straks, beloofd.’ We stappen in de auto. Haar snikken worden luider. Ik kijk haar aan in de achteruitkijkspiegel. ‘Zou je niet graag een maillot aanhebben?’ Ze snuft en knikt. Een dikke traan rolt over haar wang, ze vangt hem op met haar tong. Ik open haar tas. ‘Kijk eens’, zeg ik terwijl ik haar de maillot aangeef. De verbazing glijdt over haar gezichtje. 

Ben ik sterk en wijs

Een franse chanson breekt de stilte in de auto terwijl we naar school rijden. De zachte klanken in een taal die we allemaal niet verstaan, zorgen voor een intieme sfeer. Alle drie zitten we met onze eigen gedachten in de auto. Aan het begin van de dag. Een dag vol uitdagingen en hoop. Mijn kinderen zijn niet zo dol op school. Vandaag voelt de rit ernaar toe, alsof ik ze naar het slachthuis breng. Zodra ik parkeer ben ik verrast dat de deur nog niet open is. Op een of andere manier hebben we dus niet veel tijd verloren in de strijd om hier te komen. Jette vliegt om mijn hals, steekt haar neus in mijn nek en begint opnieuw hard te huilen. Ze heeft spijt van haar gedrag. Ze heeft het moeilijk. Ik heb met haar te doen en weet als geen ander dat je soms heel boos tegen iemand doet, terwijl je eigenlijk alleen maar een knuffel wilt. Ik trek haar op schoot, dicht tegen me aan. ‘Het is goed’, zeg ik. ‘Ik weet dat je niet boos op mij bent.’ Ze kijkt me aan, hulpeloze ogen vol verdriet. Het breekt mijn hart. Ik voel me schuldig. Het is mij niet gelukt om ons gezin bij elkaar te houden en toen ging ook haar beste vriendje dood. School is moeilijk en je moet allemaal regels volgen die je niet begrijpt. Ik snap wel dat ze zich ellendig voelt en ik kan niks doen om het beter te maken. Ik kan haar alleen vasthouden en heel veel van haar houden. 

 

Zij is gestuurd om mij te redden

De deur van de school gaat open en we stappen uit. Ik mag eigenlijk niet mee de school in, maar vandaag breng ik haar in de klas. Ik beloof haar dat we samen lasagne gaan koken vanavond en laat haar nog huilend achter bij de juf.

Als ik het schoolplein afloop zucht ik diep. Een andere moeder kijkt me aan en lacht me bemoedigend toe. Ik glimlach terug, maar voel de tranen branden achter mijn ogen. 

Het breekt mijn hart dat dit prachtige kind zo verdrietig is. Vanaf het moment dat ze geboren werd is ze een zonnetje. Als mijn gemoed zwaar is, de dagen moeilijk zijn en ik alles op wil geven, laat zij haar lichtje schijnen. Ik vind het heelijk om haar om me heen te hebben. Door haar wil ik weer plezier maken. Samen een takkengevecht hebben in het bos, wild dansen op K3 en stiekem snoepjes eten. Zij weerspiegelt het kleine meisje dat nog in mij woont. En wat geniet ik ervan om haar af en toe de regie te geven. Maar wat valt het me zwaar om te zien dat mijn lieve dochters ook mijn donkere kant hebben gekregen. Wat vind ik het erg om haar te zien vechten tegen het gevoel dat ze niet goed genoeg is. Om haar te zien vechten tegen de mensen van wie ze houdt omdat ze pijn heeft. Wat vind ik het zwaar om te zeggen dat het wel goed komt. Want ik vecht nog dagelijks tegen deze demonen. Ik kan alleen maar hopen, dat ze in mij een bondgenoot ziet in haar gevecht tegen het nare stemmetje in haar hoofd. Dat ze kan bouwen op de lessen die ik al leerde. Dat ze niet alles zelf en alleen hoeft te leren. Dat ik soms ook haar lichtje kan zijn. 



De nieuwste verhalen als eerste in je mailbox?

Schrijf je in en je ontvangt al onze verhalen,  publicaties, nieuws en andere leuke dingen direct in je mailbox. 


Reactie schrijven

Commentaren: 3
  • #1

    Pedro (woensdag, 03 november 2021 12:40)

    Wat een mooi verhaal, het appeltje valt nooit ver van de boom. Maar z’n schatje kun je niet boos op worden.

  • #2

    Nicole (woensdag, 03 november 2021 13:47)

    Wat schrijf je toch mooi en wat ben je toch sterk

  • #3

    Mathieu (woensdag, 03 november 2021 15:18)

    Beklijvend...