· 

Klap op je bek

De ziekenhuisbroeder kijkt me geduldig aan terwijl ik de woorden probeer te vinden om hem te vertellen wat er gebeurd is. Ik ben met spoed naar het ziekenhuis gebracht omdat mijn brein niet helemaal lijkt te functioneren zoals het hoort. Zelf heb ik meer last van mijn stuitje en heiligbeen. Dat mijn hersenen een stuk langzamer werken dan normaal is ook wel een verademing. Ik ben gisteren nogal lomp ter aarde gestort en heb daarbij hard mijn hoofd gestoten tegen het asfalt. Dat was de tweede klap tegen mijn hoofd deze week. De mensen om me heen zijn bezorgd en zorgen goed voor me, maar ik voel vooral de behoefte om te wellen in het venijn van mijn gebroken ego. Terwijl ik wacht op de uitslag van het bloedonderzoek, hartfilmpje, hersenscan en de bijbehorende artsen dwalen mijn gedachten af naar de afgelopen week. Een emotionele week die letterlijk begon en eindigde met een klap. 


Je kunt m'n rug op!

De feiten zijn lang niet zo spannend als de symbolische betekenis die ik er zelf aangeef en zal ik je daarom besparen. De eerste klap was een vuistslag tegen m’n gezicht. Deze kwam uit het niets maar bij nader inzien niet helemaal onverwacht. Jarenlange opgebouwde frustratie en onmacht balden zich samen en richten zich op mij, de boodschapper. Uiteraard had ik duizend dingen anders kunnen doen of zeggen, maar ik denk dat deze slag uiteindelijk onvermijdelijk bleek. En maar goed ook, want het opende mijn ogen. In de afgelopen maanden heb ik veel geworsteld en gestoeid, vooral met mijzelf. Mijn wensen, behoeften dromen en noden blijken niet helemaal lekker te passen in het systeem waarin ik probeer te functioneren. Zoals een goede moeder, dochter, vriendin, ex en professional betaamt, strijk ik waar mogelijk de plooien glad, glimlach en doe wat het beste is voor iedereen. Ik had er een flinke klap en een betweterige oncreatieve onpartijdige zorgprofessional voor nodig om te ontdekken dat wat het beste is voor iedereen, niet hetzelfde is als het beste voor mij. Mijn loyaliteit naar de mensen om me heen en voornamelijk naar mijn kinderen zorgt ervoor dat ik mezelf steeds voorbij wandel. Ik realiseerde me dat het beste voor mijn kinderen, hetzelfde betekent als het beste voor hun moeder. Daar kan die zorgprofessional het mee oneens zijn, maar zij staat niet in mijn schoenen en kan m’n rug op. 

 

Ongein

De rest van de week bestond uit ups en downs, je kent het wel. Dingen die helemaal niet lopen, worden opgevolgd door dingen die ineens wel werken. Emoties gaan van links naar rechts en weer terug. Ondanks yoga, meditatie, wandelingen, slaap en alle andere ongein die je schijnt te moeten doen om ‘controle terug te vinden’ werkten voor geen meter. Dus wat doe je dan op zondag, als je eigenlijk bedacht had om te werken aan je roman en chocolade te eten in de zon? Precies, dan ga je tegen je gevoel in, met je vrienden skateboarden op een veel te druk fietspad dat van een viaduct afloopt en eindigt in een T-splitsing. Super goed idee!

Ja, ik leef nog

De verpleegster komt binnen met een setje pijnstillers die een paard nog laten hallucineren en mijn gemoed knapt snel op. 

Liggend in de steriele ruimte, waar meer personeel rondloopt dan er patiënten zijn, moet ik stiekem lachen. 

Ik heb geen spijt van mijn domme acties, ondanks de gevolgen. Ik heb een klapper gemaakt, in het bijzijn van mijn vrienden terwijl ik speelde als een kind. De hele week heb ik gedaan wat volwassenen moeten doen. Het heeft me emotioneel heen en weer geslingerd en uitgeput. Maar nu voel ik dat ik leef, letterlijk. De hel, wat doet mijn lijf zeer! Maar ik kan blijven spelen en lachen met de mensen van wie ik hou. Ik stond weer op na de val en accepteer geen knock-outs van anderen meer. Ik heb deze week geleerd dat de pijnlijkste klap niet altijd fysiek het meeste zeer doet. Het zijn de emotionele wonden van disrespect, egoïsme en het negeren van verantwoordelijkheid die veel meer schade aanbrengen dan een stuk asfalt ooit kan doen. Mijn heiligbeen, oog en hersenen zullen helen, maar de stinkende wond in mijn hart, van de andere klap zal nooit helemaal sluiten. 

Wat er echt toe doet

Na verschillende uren mag ik het ziekenhuis met pijnstillers en afspraken voor latere controles verlaten. Thuis aangekomen vliegen mijn meisjes me om de hals, danst de hond zijn staartje er bijna af en haalt mijn moeder opgelucht adem. Vrienden vragen hoe het gaat en bieden hun hulp aan. Een kneepje in mijn hand, een knipoog, een kus en sushi. Geluk zit niet in vakanties, een dure auto en een fancy baan.  Geluk zit elke dag aan mijn tafel, houdt mijn hand vast bij fijne en moeilijke momenten, volgt me kwispelend naar de wc, knipoogt me bemoedigend toe, geeft me een schop onder m’n kont en deelt mijn tijd. Klappen brengen chaos teweeg. Maar uit chaos worden de mooiste dingen geboren. Ik ben dankbaar voor beide klappen deze week. Ze markeren een nieuwe tijd. En geloof mij, dat voel ik goed ;)

Reactie schrijven

Commentaren: 2
  • #1

    Godelive (dinsdag, 13 september 2022 13:03)

    Oeps, dat is wat minder. Hopelijk ben je al een beetje opgeknapt.
    Sterkte en beterschap gewenst! ����

  • #2

    Loes (dinsdag, 13 september 2022 15:48)

    Jeetje, sterkte! Kus!

Contact

Madame Basile B.V.

Graaf Engelbertlaan 75
4837DS Breda

marloes@madamebasile.nl

076-2007566

 

KvK: 86349422

IBAN: NL35 RABO 0197 8230 68

 

 

 

Auteursrecht

Alle teksten en afbeeldingen op deze website vallen onder het auteursrecht. Dat wil zeggen dat u niks mag kopiëren, vermenigvuldigen of mag gebruiken voor privé of commercieel gebruik zonder de uitdrukkelijke toestemming van Marloes Jacobs. Indien u graag een (deel van een) tekst wilt gebruiken kunt u een licentie aanvragen.